Dunedin en Auckland

De weg naar Dunedin is droog en zonnig. De tussenstop in het oude plaatsje Clyde is prettig want de vele km's maken me soms erg moe. Dunedin verovert die middag niet direct mijn hart en ik besluit de auto nog één dagje langer aan te houden, en de volgende dag naar Otago Peninsula rijden. In Otage Peninsula bezoek ik de botanische tuin van Larnach Castle, met een heel mooi uitzicht over de Peninsula en rij daarna door naar Sandfly bay. Niet een erg aantrekkelijke naam, en ik ben bang voor een invasie van zandvliegjes. Maar die blijft gelukkig uit, en ik wordt getrakteerd om de mooiste duin(pan) tot nu toe. De kleuren van het zand zijn prachtig, de zeeleeuwen overvloedig en de hele kustlijn straalt rust uit. De zeeleeuwen zijn fasinerend en wanneer ze vinden dat je te dichtbij komt, komen ze met een noodgang op je afgerend. Dan besef je even hoe gigantisch groot (en bij vlagen snel) die beesten werkelijk zijn, en ben ik niet zo stoer meer. Op het uiterste puntje van de peninsula is de zwaar beschermde Royal Albatros te vinden (een vogel met een spanwijdte van ruim 3 meter). Rond deze tijd zijn ze aan het broeden, en doormiddel van een toer (helaas is er geen andere mogelijkheid) krijgen we een aantal broedende vogels te zien (vanachter glas), en uitleg over het mysterieuse leven van de Royal Albatros. Wanneer het wat later op de dag is, de wind aantrekt en we de kijkhut verlaten, beginnen sommige vogels te vliegen en dat is het mooiste moment van de dag. Zo'n gracieuse grote vogel vlak over je hoofd te zien vliegen, maakt een gigantische indruk. Een mooiere afsluiting van mijn reis over het zuider eiland kan ik me niet voorstellen. De binnenstad en gebouwen van Dunedin city maken dan ook niet erg veel indruk meer, en de volgende dag neem ik het vliegtuig naar mijn eindpunt: Auckland.

Auckland zou niet zo veel aan zijn volgens veel mensen, dus hoge verwachtingen heb ik niet. Ondanks de grote van de stad, vind ik dit een veel mooiere/prettigere plek dan Dunedin. Misschien komt dit ook door het feit dat het in Auckland (wel) volop zomer is, en ik besluit dan ook de zon maximaal op me in te laten werken door te gaan hardlopen in Victoria Park wat vlakbij de backpackers (Brown Kiwi) ligt. De mensen zijn hier erg sportief en dit blijkt dan ook het park bij uitstek voor hardlopen, cricket, softbal, voetbal, ultimate frisbee etc. Ik voel me heerlijk als ik de sky tower in ga en het uitzicht van vulkanen (> 40), hoogbebouwing, havens en stranden, ondanks een beetje mis in de verte, erg indrukwekkend is. Wanneer ik niet de inner city maar de parken, victoriaanse huizen, Art museum, chinees massage sallon, en de vele vintage 2e hands winkeltjes bezoek krijgt Auckland voor mij erg veel charme en ik zie mezelf hier best een tijdje wonen. Wanneer ik besef dat dit mijn laatste dag in Nieuw Zeeland is, wordt ik zowaar echt treurig. Ik ben geloof ik nog nooit met zo veel tegenzin naar huis gegaan! En dat is, ondanks dat het klote voelt, denk ik een goed teken. Ik heb heel veel zin om mijn familie en vrienden weer te zien, maar des te minder om dit prachtige land te verlaten. Zoals de meeste die in Nieuw Zeeland zijn geweest, besluit ik dat dit niet de laatste keer is. En terwijl ik midden in de nacht door de jetlag deze laatste blog aan het typen ben, bedenk ik al een manier waarom ik weer naar Nieuw Zeeland kan. Ik ben verliefd!